"Lucky number 7" in de Eighties-parels van ondergetekende is xe9xe9n van grote hits, die het trio Phil Collins, Mike Rutherford en Tony Banks onder de naam Genesis scoorden. We schrijven 1986 en Collins is als soloartiest uitgegroeid tot top of the bill. Hij heeft inmiddels 3 no. 1 hits in Nederland op zijn conto staan, w.o. het aanstekende Easy lover, opgenomen met de ex-frontman van Earth Wind & Fire, Philip Bailey. Rutherford werkt al keihard aan de vorming van zijn eigen side-project samen met vocalist Paul Carrack; dat project zal vanaf eind jaren 80 redelijk succes oogsten onder de naam Mike & the Mechanics. De man op de achtergrond, toetsenist Tony Banks is al vanaf 1979 bezig met zijn eigen muzikale ei leggen, wars van elke commercixeble invloed. Banks bracht in de afgelopen 30 jaar een serie concept-albums uit waarop hij vooral de invloed van de grote klassieken op de popmuziek exploreerde. Veelal introverte albums, maar voor de liefhebbers "a treat".
1986 dus, het jaar waarin het Genesis-album Invisible touch verscheen. Gedomineerd door het bijna 11 minuten durende Domino [opgebouwd uit 2 elkaar aanvullende songs, waarvan vooral In The Glow Of The Night imponeert] bracht het album een reeks hits voort, waarvan de grootste mijn parel van 1986 is.
De ronduit meesterlijke en uiterst humoristische clip, waarvoor gebruik werd gemaakt van de poppen van Spitting Image, en natuurlijk de song zelf schetsen in nog geen 5 minuten een beeld van de jaren 80, wat met een beetje creativitiet 1 op 1 op de situatie nu kan worden geprojecteerd. Want welk westers/europees land voldoet er niet aan de eretitel Land of Confusion?

Met steeds meer nadruk wordt door economen [weet u nog: die groep, waarbij het in 2007 dun door de broek liep, omdat door hen ontworpen modellen ineenstortten en ze vreesden door het toen nog woedende volk aan de schandpaal te worden gekluisterd] het argument van de o zo trage politiek gebruikt om de immer groter wordende problemen te duiden. De financixeble sector werkt met milliseconden om te beslissen over financieel en economisch dood of leven. De politiek werkt met maanden.
Een van de meest fanatieke op het drammerige af voorvechters van meer Europa ["verdubbel het Noodfonds,er moet een Europese autoriteit komen,we kunnen niet buiten Europa" zo klinkt het voortdurend en op een steeds dreineriger toontje uit zijn mond] is de regelmatig en daarmee naar mijn smaak veel te vaak voor de buis gesleepte Sylvester Eijffinger. Zijn pleidooi is altijd hetzelfde: laat de markten vrij en maak van Europa echt xe9xe9n geheel, zodat er werkelijk grote zaken kunnen worden gedaan.
Eijffinger denkt en praat als een man, die bij een compleet mislukte fusie van een kaasboer, een wijnhandelaar, een olijfolieboer, een worstenfabrikant en een paar andere schimmige bedrijfjes, waarvan niemand weet wat er wordt uitgevoerd behalve dat er veel te veel geld wordt uitgegeven, adviseert om snel en stevig door te gaan met fuseren.
Eijffinger predikt a.h.w. dat ons leven afhankelijk is van de markten en dat er geen andere weg is dan dus ons lot in handen van die markten te leggen. Want, zo stelt hij zonder aarzeling en dus zonder enig gevoel van retrospectie, de markten zullen onze belangen behartigen.

Eijffinger beseft in het geheel niet, dat niet de financixeble sector de belangen van de burger/kiezer vertegenwoordigt [wie dat na de gebeurtenissen van de afgelopen jaren durft vol te houden is rijp voor een straitjacket] maar dat die rol voorbehouden is aan de politiek. Dat zij die rol nog op een bedenkelijke manier invult is vooral te wijten aan de wurggreep, waarin de financiele markten de Europese politiek heeft weten te kriijgen. Het middel wat daarvoor werd gebruikt kennen we allemaal: de neo-liberale leer.

Zolang de politiek nog rekening heeft te houden met een electoraat [en de uitholling van de democratie waar Europa dagelijks hard aan werkt heeft die grondwettelijke band [nog] niet weten te breken] zal Eijffingers natte droom, die veel lijkt weg te hebben van software gestuurde politieke besluitvorming a la de NYSE, nooit uitkomen.
Het sentiment van het electoraat zal de politiek dwingen van hun dwalingen terug te keren.
Geen meer Europa, maar net genoeg Europa. En Eijffinger zou moeten inzien, dat zijn eenzijdig gedram hem alsnog stappen dichterbij die schandpaal brengt.

Ik realiseerde, al lezende elders, dat we over een paar dagen met de grote conversie naar WordPress te maken krijgen. Dus moet ik een beetje vaart maken met mijn lijstje van parels uit de Eighties, want ik heb het vaste voornemen daar deze maand een mooie punt achter te zetten.
En omdat niet uit te sluiten valt, dat er met die conversie wat aanloopproblemen zullen kunnen optreden ga ik wat de Eighties betreft in een hogere versnelling.

Het jaar 1985 is aan de beurt, het jaar wat ik zou willen omschrijven als het laatste van de decade, waarin nog niet aantoonbaar sprake was van "het werkelijk mis gaan met de muziek". De verhouding tussen echt goede muziek en de zgn. weggooi-pop was nog alleszins redelijk. Zo kon het zijn, dat in het jaar 1985 de Ierse rockgroep U2 een tweetal top-10 hits scoorde, waarvan het alom bekende en gewaardeerde Sunday Bloody Sunday het best scoorde.
Toch koos ik voor die andere, o.a. omdat "Bloody" anno 2011 wel zo ontzettend uitgekauwd is, dat het moeilijk is de smaak, die er wel degelijk volop aan zit, nog te proeven. "Die andere" is de titeltrack van een album wat Bono, The Edge en de rest in 1984 uitbrachten. De m.i. even prachtige als krachtige song [in de beginperiode van hun stardom had U2 naar mijn bescheiden mening veel meer zeggingskracht dan vanaf pak hem beet de beginjaren 90 tot nu geldt] maakt ontegenzeggelijk duidelijk welk een formidabele groei die Ierse band in een paar jaar had doorgemaakt.
En u mag gerust weten dat THE UNFORGETTABLE FIRE voor mij meer betekenis heeft dan alleen een hele goede rocksong van een grote band. Er zijn vele onvergetelijke vuurtjes, waar ik graag aan herinnerd wil worden, al was het maar het vuur, die vonk, die naar toen veelal nog jonge beginnende musici oversprong, waardoor zij vanaf de jaren 60 muziek begonnen te maken waarvan veel, heel veel anno 2011 nog als een huis overeind staat. Net als deze track van U2, mijn parel van 1985. En dat ik zeker weet een aantal vaste bezoek[st]ers van dit log met deze clip een groot plezier te doen is ook nog eens een prettige bijkomstigheid.

Wie nog twijfelde aan de bedoelingen, die de Europese politiek met de EU heeft, moet na het horen van de voorstellen van het duo Merkozy de schellen van de ogen zijn gevallen.
Een Europese Economische Regering kan alleen dan een logische gedachte zijn, wanneer die wordt gezien als een volgende stap op de route naar een Verenigde Staten van Europa.
Mocht u het hebben kunnen opbrengen dan hebt u vandaag de 2e Kamer met het Kabinet kunnen horen kibbelen over o.a. het ja dan neen overdragen van nationale bevoegdheden aan Brussel. Meest verrassend daarbij was de opmerking van de premier, dat er ten tijde van het invoeren van het 1e Stabiliteitspact [u weet wel, waar Frankrijk en Duitsland, ja dezelfde 2 die zo'n pact in een nieuwe vorm opnieuw voorstellen, bij de eerste de beste gelegenheid hautain glimlachend de billen mee af veegden] reeds nationale bevoegdheden bleken te zijn overgedragen. Zeg eens eerlijk, wist u ervan? U? En u?
Wat heel verwarrend was in mijn ogen, was het feit dat de Jager het de ene keer had over Europese regelgeving, terwijl hij in de vuur van het debat vervolgens Europese "wetten" aanhaalde. Een simpele verspreking, denkt u, maar dan onderschat u dat toch.
Wetgeving is namelijk sec voorbehouden aan internationaal als zodanig erkende staten; regeltjes die worden opgesteld door bijvoorbeeld de tennis- of voetbalvereniging, vervat in een reglement.
De EU is, voorzover u en ik zijn bijgepraat, geen internationaal erkende staat en is dus niet gerechtigd tot het opstellen en opleggen van wetgeving. Tenzij er natuurlijk iets staat in dat Verdrag van Lissabon, waar wij overheen gelezen hebben.Maar dan nog blijft overeind, dat wij in 2006 de beoogde Europese Grondwet hebben weggestemd, waardoor er voor u en mij slechts een Verdrag [van Lissabon] bestaat.
Of zou het zo kunnen zijn, dat Europa als staat [federatie van staten is vollediger] voor onze politici al bestaat, maar heeft men ons simpel vergeten daarover in te lichten?

Terug naar het Merkozy-voorstel. Dat ligt er nog geen dag of iedereen heeft er een mening over en mag die ook geven. De 2e Kamer pikte het in het debat over de rekenfout van de premier gelijk even mee. Bosjes economen hebben ook van zich laten horen waarbij de beoordeling in meerderheid is, dat het voorstel niet ver genoeg gaat. Nog meer Europa is noodzakelijk, aldus de economen. Ook de Eurofielen kwamen weer uit hun holen gekropen, waaronder de toch wel heel erg fossiel geworden Onno Ruding. Ook van die kant werd gesmeekt om door te pakken, om dat Europa nu eens echt aan elkaar te smeden.
En tenslotte liet het bedrijfsleven ook van zich horen. Van de financixeble sector is al veel langer bekend dat men meer Europa wil, want een betere melkkoe hebben ze sinds het bestaan van echt geld nog niet meegemaakt. Maar zelfs de Rotterdamse havenbaron Smits vond het tijd om zijn duit in het zakje te doen. En passant voegde hij nog een nieuw dreigement aan de reeds lange rij de we inmiddels kennen toe. Of wist u al dat Rotterdam zal imploderen als er niet snel xe9xe9n Europa komt? Not me!
Als inmiddels al jaren de gewoonte is werd in dat hele gekrakeel xe9xe9n geluid gemist. Het geluid van zo'n paar honderd miljoen Europese burgers, waarvan een niet onaanzienlijk deel al een hele tijd niet anders hoort dan dat heel veel door hen opgehoest belastinggeld naar een deel van dat Europa verdwijnt waar ze zelf niet wonen en werken.
Politici, economen, financixeble sector en bedrijfsleven, zij zijn het die het alleenrecht hebben op een mening over Europa.
Politici hebben de EU bedacht, economen hebben het "bedrijfsmodel" en het "financixeble model" bedacht.
De financixeble sector heeft de EU lekker stevig in de schuld gezet en daaraan dik verdiend. Het bedrijfsleven kende niet eerder zulke winstcijfers als in de periode medio 90 – 2007 en is anno 2011 al weer prima bezig om een aanval op de oude records te doen.
En met zijn allen hebben ze er en passant voor gezorgd, dat de helft van de EU aan het infuus ligt en de andere helft haar burgers de rol van donor heeft weten op te dringen.
Doet het niet merkwaardig aan dat dan juist die rommelaars, die sjacheraars, die baantjesjagers, die over lijken gaande vampiers, die mislukte modellenbouwers zelfs nu nog het hoogste woord voeren? Waar we ze eigenlijk collectief op een atol in de Stille Oceaan hadden moeten dumpen met een metershoge muur erom heen? Een atol, waarvan de daarop aanwezige vulkaan statistisch gezien [dat zal de economen aanspreken] om het jaar uitbarst. En van mij mogen ze de naam van dat atol rustig veranderen in EU. Het zal me worst zijn.

Er is hier in Nederland [in de media] veel te doen geweest rond de "oproer" in Engeland. Oorzaken, motieven iedereen deed er wel zijn zegje over. Behalve ik en die omissie gaan we meteen even wegwerken. Ik ga u, weest gewaarschuwd, puur en alleen mijn beleving van het gebeuren geven. En neen, ik liep er niet tussen, laat ik daar vooral duidelijk zijn.
Dus mijn beleving is in hoofdzaak gebaseerd op wat ik vooral via de BBC en diverse, {Engelse} kranten, heb weten te achterhalen aan feitenmateriaal.
Ik keur de rellen en de plunderingen, voorzover zij het begrip protestdemonstratie overstegen, onvoorwaardelijk af. Voorzover mogelijk moeten de plunderaars worden gestraft. Laat ik daar helder over zijn.
Maarrrrrrr …… ik zag een Engelse premier Cameron, die zich het meende te kunnen permitteren niet alleen de plunderaars op een grote hoop te vegen en als tuig te bestempelen, maar ook nog eens de ouders van het jeugdige deel van de plunderaars ongenadig de mantel uit te vegen. En daar hield onmiddellijk mijn keuze voor de kant van het gezag op te bestaan.
Omdat ik het ronduit schofterig vind, dat een politieke leider, die in de vorm van zijn politieke ideologie mede aan de wieg heeft gestaan van de creatie van de samenleving, waarvan hem de vergroeiingen eindelijk eens werden voorgeschoteld, zich zo van zijn eigen verantwoordelijkheid probeert te ontdoen.
Het feit dat Cameron van rechtse huize is heeft daar niets mee te maken. Want de verantwoordelijkheid en daarmee de schuld, die hij met zich draagt geldt net zozeer zo niet meer nog 2 schoolvoorbeelden van salon-socialisten, Gordon Brown en Tony Blair. Zij waren het, die het ongenadige sloopwerk van Thatcher gebruikten om de Nieuwe Weg in te slaan.

 
Een Nieuwe Weg, geasfalteerd met het neo-liberale gedachtengoed, die slechts xe9xe9n richting mogelijk maakte: een grondig slopen van het collectief en het propageren van het individu, bij voorkeur in zijn meest egoistische gedaante.
En men is erin geslaagd die doelstelling volledig te halen. Tot voor kort zag de Engelse politiek individuen alom hard werken en het verdiende geld, ja zelfs meer dan dat, aan het neo-liberale monster offeren. En de politiek vond dat het goed was zo.
Nu, zoals overal elders in Europa, de midden-klasse en lager de wurgende greep van de crisis en de daaruit voortvloeiende "cuts" werkelijk voelt komen grote groepen burgers in ernstige problemen. De jarenlang in hun hersenpan gestanste opdracht "werk, werk, werk & consumeer, consumeer" werkt zodanig krachtig, dat ze vrijwel niet te onderdrukken is. En onvermijdelijk komt het dan tot een haast primitieve reactie, ingegeven door overlevingsdrang.
Je zult maar zijn opgegroeid en geschoold zijn in een maatschappij, waarin je dag en nacht wordt ingeprent, dat er mooiere auto's dan de jouwe te koop zijn. "vettere" Nikes dan de jouwe in de aanbieding zijn, er veel grotere TV's bestaan dan het ding, waarvan jij je dagelijkse portie neo-liberale afstomping betrekt. Een maatschappij ook, die je laat zien hoe makkelijk het is om mooi, beroemd, succesvol te worden, alsof het nauwelijks iets [moeite en/of geld] kost.
En daar sta jij ….. buiten je schuld zonder werk of conform de wetten van de neo-liberale gezinsvorm aan je lot overgelaten en daardoor van veelbelovend werkmier verworden tot een vrijwel inkomensloze sloeber of erger. 
Enfin, wat daarvan zij, vriend Cameron had er geen enkele trek in om dergelijke overwegingen bij zijn visie op de oorzaken van het oproer te betrekken. Tuig, respectloos, waar zijn de ouders [bij McDonalds of Burger King, David, zich de pleuris aan het werken om nog een beetje inkomen te verwerven] was zijn retoriek, vooral gericht aan het gegoede volk van het prachtige Inner-London.
En er volgden iets, wat je eigenlijk niet anders kan omschrijven als razzia's. De MET, tot het uiterste getergd door de laatdunkende uitlatingen van hun Heer en Meester, plukte Cameron's tuig van de straat.
Toen eenmaal duidelijk was, dat de rust weer was weergekeerd, begon het grote analyseren en evalueren. Een hele stoet [bet]weters trok langs de beeldbuis of pakte de ganzenveer om hun bazen hun mening te laten weten. Het ergste wat ik zag was historicus David Starkey, die bij Newsnigth kwam uitleggen dat het allemaal aan de "zwarte" gemeenschap had gelegen. Tube maar even onder Starkey en u zult het ongetwijfeld vinden.
Al heel snel werd me duidelijk, dat het identiek toeging als we bij voetbalwedstrijden gewend zijn: goedbetaalde diknekken lullen een stief kwartier in de ruimte en gaan over tot de orde van de dag. En werkelijk, je kunt als je goed kijkt aan hun gelaatsuitdrukking zien dat ze ervan overtuigd zijn ons als argeloze TV-kijker helemaal suf te hebben geluld. Want wij zijn immers het nivo van The Apprentice [of hoe dat gare programma ook mag heten] Emmerdale Farm en Cash on the Attic gewend.
Maar hoeveel die diknekken ook lulden, allemaal bleven ze in gebreke de vraag te stellen die vind ik gesteld had moeten worden: hoe kan het zijn, dat Cameron zo te keer gaat tegen jeugdige vandalen, die een schade van enkele miljoenen ponden veroorzaken ,de strengste straffen eist en voor de opsporing met wetgeving zijn reet afveegt, terwijl in keurig pak gestoken heren en dames van de upper-class [in ieder geval qua vermogen] Engeland maar ook andere landen voor miljarden en miljarden oplichten, zo een schade veroorzakend die die van de rellende onderklasse tot een peuleschil maken, en daar fluitend mee wegkomen, ja zelfs een gerede kans hebben om voor een kopje thee naar Downing Street 10 te worden genodigd.
Zolang die vraag niet afdoende zal zijn beantwoord blijft het risico op herhaling van wat vorige week gebeurde groot. Daar ben ik stellig van overtuigd. De gleuf mag dan, net als bij ons, bij de Engelse burger zijn dichtgeslibd, maar het muntje zal toch een keer vallen. En dan gaan de poppen, sorry mieren natuurlijk, weer aan het dansen. En dat heeft Cameron door zijn huichelachtige reactie en handelen dan over zichzelf afgeroepen.

Voor clipje nummer 5 in de serie "parels uit de 80's" zijn we toe aan het muzikaal gezien voortreffelijke jaar 1984. Naar mijn bescheiding mening zelfs het beste muzikale jaar uit die 80's.
De keuze was hoegenaamd niet moeilijk, want er zijn redenen te over voor. Allereerst was daar de vraag van xe9xe9n van de gewaardeerde vaste bezoekers of er geen goeie muziek van Nederlandse origine werd gemaakt in de 8e decade van de vorige eeuw. Het zou de waarheid onrecht aandoen zijn hierop met "neen" te antwoorden. Die was er zeker!
Een andere, en feitelijk de belangrijkste, reden is echter, dat Neerlands beste en internationaal meest succesvolle band in 2011 zijn 50e [!!!] bestaansjaar viert.
Ooit begonnen als skifflegroepje The Telstars in de vroege jaren 60 groeide een 5-koppig Haags quintet, allen afkomstig uit de Haagse Zuiderpark-buurt, uit tot een rockband, die vooral in de jaren 70 en 80 internationale erkenning en dito succes binnenhaalde.
Toen de groep in 1974 in de UK massief scoorde, maar vooral de Amerikaanse markt veroverde met een single, die anno nu de status van rockclassic en "best roadsong ever" bezit [RadaR Love], en een album wat een millionseller werd [Moontan], lag "stardom" voor het grijpen.
Diverse discutabele keuzes [geforceerde verandering van stijl, verkeerde adviezen uit de business e.d] en de niet te onderdrukken aversie van muzikaal leider George Kooymans tegen de Amerikaanse "way of life" deden de groep weer in Nederland belanden.
Bijna 10 jaar later was er opnieuw en zelfs groter Amerikaans succes [single Twilight Zone; album Cut]. En toen leek er wel de juiste keuze te worden gemaakt. En die keuze is mijn parel van het jaar 1984: GOLDEN EARRING met WHEN THE LADY SMILES.

Dat het desondanks allemaal toch misliep was vooral te wijten aan het feit, dat de heren Hay & Kooymans de onwaarschijnlijk puriteinse mentaliteit van de Amerikanen eens te meer schromelijk onderschatten. In het land waar de meeste gore porno van de hele wereld wordt gemaakt en via aparte TV-zenders ook getoond, werd de uitzending van een clip waarin nog geen tepel te zien is, maar op een toch humoristische wijze de suggestie van "rape" werd gewekt, niet toegestaan.
MTV mocht de Earring slechts tonen, indien de clip tot "acceptabele" proporties werd geknipt.
Anno 2011 viert Golden Earring haar 50 jarig bestaan. Hometown Den Haag eert de groep met een expostie "Back Home", die vanaf september te zien zal zijn.
De groep zelf nam op zijn 50e het [naar alle waarschijnlijkheid] laatste studio-album op in de Engelse State of the Ark-studio's, waarmee de produktie in die 50 jaar is gekomen op 35 albums, waaronder velen gouden en platina. Het nieuwe album zal nog in 2011 verschijnen.

Stapje voor stapje beweegt de EU zich verder naar een voor ons allemaal van zeer groot belang zijnd punt. En de EU-leiders, aangewezen als ze zijn om in ieder geval zo af en toe een beweging te maken, krijgen op hun o zo trage tocht naar dat punt steeds zwaardere bagage omgehangen. Waardoor de hen al aangeboren traagheid slechts verder toeneemt.
In hun rugzak bevinden zich de volgende bakstenen:
- een steeds maar groeiende afkeer bij de EU-bevolking tegen de richting die eerder werd gekozen en de "besluiten" die daaruit voortvloeiden;
- duidelijke aanwijzingen van een een stagnerende economie en het uitblijven van dat waar ze zichzelf aan verslaafd hebben gemaakt: economische groei;
- bewijzen van het falen van hun aanpak tot nu toe, waarbij het Griekse drama er het meest bovenuit springt. Griekenland meldde een verdere krimp van haar economie in het 2e kwartaal en moet vrezen voor een krimp over 2011 van ca. 4%.
Zonder groei geen mogelijkheden om schulden af te lossen; krimp betekent zelfs dat er meer miljarden moeten worden bijgedragen door andere lidstaten om de zaak zelfs maar draaiende te houden;
- Italixeb heeft zich, zoals veelvuldig voorspeld maar hardnekkig door de EU werd ontkend, bij de "zorgkinderen" van de EU gevoegd. Ondanks de driftige pogingen om, zoals bij herhaling ook bij Portugal en Griekenland werd gedaan en t.a.v. Spanje [zie verder] nog steeds wordt gedaan, erop te wijzen dat Italixeb een gezond land is met genoeg financixeble en economische kracht om uit de misxe8re te komen [Italianen schijnen, zo wordt ons verzekerd, dermate spaarzame mensen te zijn, dat alleen al het collectief spaartegoed voldoende zou kunnen zijn om de problemen voor een belangrijk deel onder controle te krijgen. Ik vraag mij daarbij af waar al dat geld dan wel zit. Bij de banken, lijkt mij. Of zou elk Italiaans huis volhangen met sokken, gevuld met eurobiljetten? Als dat laatste het geval is vrees ik dat het veelal zal gaan om zwart geld, want daar zijn de Italianen verzot op.]
Het gezonde Italixeb drijft op een staatsschuld, die Griekse proporties [relatief] heeft aangenomen. In absolute cijfers gaat het om ca. 1500 miljard euro en dat is bijna 6x zoveel als de Grieken er doorheen joegen. Als 2e drijver is er het structurele begrotingstekort. Want als je al eeuwenlang leeft met een begrotingstekort mag je gerust het woord structureel gebruiken.
Italixeb gaat nu haastje-repje enorm bezuinigen, wat voor de Italiaan in de "via" iets als een aardschok betekent. De Italiaanse broekriem gaat worden aangehaald.
Maar datzelfde Italixeb wordt wel geacht, zoals de overeenkomst binnen EU-verband luidt, mee te betalen via die befaamde garanties aan de EU-steun voor Ierland, Portugal en Griekenland.
En mocht dat door de eigen problemen niet lukken [stelt u zich eens voor hoe de toch niet tot de kalmste soort Europeanen behorende Italianen het zullen vinden zelf te worden afgeknepen, maar toch mee moeten betalen om de Grieken hun ding te kunnen laten blijven doen!] dan schuift het Italiaanse deel van de bijdrage aan de steun vrolijk door naar de andere [nog] zonder al te grote problemen geconfronteerde EU-landen. Een groep, die met de maand kleiner lijkt te worden.
- Spanje is er feitelijk net zo beroerd aan toe als Italixeb. Hoewel benadrukt wordt, dat de Spaanse staatsschuld veel lager is, wat ook klopt overigens, wordt er angstvallig vermeden een ander omvangrijk probleem van de Spanjaarden te vermelden. In Spanje borrelt een gigantische huizenbubble; er staan een miljoen nieuw gebouwde woningen leeg. De investeerders in deze woningen, vnl. banken, mogen de waarde van dat enorme woningenpark nog optimistisch [dus voor 100% van de nieuwwaarde] op de balans houden. Dat is ook de reden, dat hoewel er vooral onder jongeren een enorme vraag naar woningen is, die woningen desondanks niet worden verhuurd of verkocht. Want de vragende jongeren zijn niet in staat de op de balans opgenomen prijs te betalen. En onder de prijs verkopen zou een enorme impact hebben op de bankbalansen, met alle gevolgen vandien [downgrading, kapitaaltekorten etc.]
Prachtig voorbeeld van hoe ons evenzo prachtige systeem werkt, vindt u niet? Woningnood ondanks een bestand van een miljoen leegstaande woningen en die woningnood wordt willens en wetens in stand gehouden om de banken overeind te houden. Contra-productief en frictioneel zijn de woorden, die komen boven drijven.
De Spaanse bubble houdt echt niet veel langer stand. En er is in Spanje geen geld om dit probleem op te lossen, dus ……. inderdaad, over een niet al te lange tijd zal dit geld uit het befaamde Noodfonds moeten komen. Het zal een merkwaardige gewaarwording zijn: u en ik betalen mee aan een Spaanse woning, maar zullen er nooit in kunnen/mogen wonen.
Maar de Spaanse banken mogen dat huis gewoon op hun monopoly-bord laten staan als zijnde hun eigendom. Vreemde spelregels, zelfs voor een vrije markt.
- Frankrijk was even in gevaar, maar is op dit moment nog zeker niet uit de gevarenzone. De grote Franse banken zitten voor tientallen miljarden in de staatsobligaties van de "Olijfolie-gordel". Toen in Italixeb en Spanje de rente fors begon te stijgen brak spontaan het angstzweet uit bij de Fransen. Normaliter zou je denken, dat men blij zou zijn, want een hogere rente betekent immers meer pure winst. Maar meer rente willen vangen bij schuldenaren, die feitelijk al in sursxe9ance van betaling verkeren, dat is een uiterst problematische kwestie. Dus moest als "de sodemieter" die rente omlaag en moest Berlusconi worden gedwongen tot bezuinigingen. Welke prijs daarvoor werd betaald zal wel altijd onbekend blijven, maar El Silvio ging overstag. En de rente zakte.
Sarkozy onderkende als geen ander de macht van de markten en zag in, dat eenzelfde rentesprong opnieuw zou kunnen optreden. En dan zou die niet via Berlusconi-bezuinigingen kunnen worden opgelost, want in Italixeb bezuinigen kun je niet eindeloos mee doorgaan.
Dus brak de Franse opperhaan met een traditie en liet het woord "bezuinigingen" binnen eigen gelederen vallen.

Ik ken weinig mensen, die met een dergelijke bagage aan een trektocht zullen willen beginnen. En neem daarbij dan ook nog in ogenschouw, dat er een grote kans is op:
- krachtige, om niet van vurige te spreken, protesten in zowel Italixeb als Frankrijk tegen die voorgenomen bezuinigingen, mogelijk leidend tot ernstige sociale onrust;
- een haalbaarheid van de voorgenomen bezuinigingen die als discutabel mag worden ingeschat
en het zal duidelijk zijn, dat de tocht naar dat punt, waar ik eerder van sprak, een soort helletocht zou kunnen worden.
Zo men dat punt toch zal bereiken [en de taaie koppigheid gepaard aan een enorme persoonlijke politieke overlevingsdrang maken dat zeker mogelijk] dan blijkt men voor een driesprong te staan. Er staat zo'n leuke ouderwetse paal met daaraan 3 richtingwijzers.
De eerste wijst naar een stoeterij, die onder de naam Steady She Goes een zelfverklaarde aantrekkelijke rondrit aanbiedt langs de "landerijen". De rondrit wordt gemaakt in een huifkar, bemand door een professioneel menner, dus onze leiders behoeven zelf niet te sturen.
De tweede wijst naar het nabijgelegen dorp Upper-Profit, bekend om zijn exclusieve Free Market, zijn heropvoedingsinstituut voor onwillige werkmieren en de zo onwillige inwoners van het nabij gelegen Under-Class. Het dorp is vermaard om het feit, dat zijn inwoners allen altijd in het strakke pak zijn gekleed, gladgeschoren zijn en een nogal liberale opstelling tonen t.a.v. elders als bedenkelijk aangemerkte zaken als hoererij en cocaine snuiven. Upper-Profit is een belastingparadijs en heeft bij wet de bevoegdheid schattingen op te leggen aan Under-Class.
De derde, nog meer afgebladderd als de andere 2 en daardoor minder goed leesbaar, vermeldt in nog mooi krullende letters "Relief" met daaronder in door vandalen bekraste letters "The Only Way To Go". Het gerucht gaat, dat aldaar mensen zouden leven, die het motto "genoeg is genoeg" nog in ere houden en daarmee een bloeiende community hebben opgebouwd.

Onze door de helse bagage ernstig vermoeide leiders zullen een keus moeten maken. Ik vind, dat ze daarbij onze hulp nodig hebben. Want vermoeid als ze zijn is de kans niet denkbeeldig, dat ze de in hun ogen gemakkelijkste en daarmee wellicht de verkeerde keuze zullen maken.

"I love it when taste gets together" .. ik parafraseer Hannibal Smith maar even.
Al voordat ik aan de serie "Eighties" begon had ik mijn 10 clips al gekozen. Goede voorbereiding is mij nu eenmaal met de paplepel ingegoten.
En met clipje 4, afkomstig uit het jaar 1980, komen voorkeuren en dus blijkbaar ook smaken samen. Mijn verzoek om suggesties te doen bracht Leon er toe een singlehitje uit 1980 aan te dragen, wat, ik zei het al, reeds prominent op mijn lijstje aanwezig was.
Met het voor het groepsgeluid zo representatieve stemgeluid van Robert Smith, die al vanaf de start van zijn muzikale carriere door "kenners" als depressief, ja zelfs tegen suicidaal werd gebrandmerkt, pakte de single A Forest in 1980 meteen mijn interesse.
Afkomstig van het debuutalbum Seventeen Seconds werd deze voor mij ultieme uiting van de new wave stroming een internationale hit. En tot op de dag van vandaag blijft A forest voor mij de parel van het jaar 1980. Het is goed te weten, dat in ieder geval xe9xe9n muziekliefhebber xe9n -kenner dat met me eens is.

Ruud Lubbers, the grand old reeler & dealer, de man die Strauss-Kahn's kunstje afkeek en ook in secretarixeble billen ging knijpen, wat tot het verlies van zijn goedbetaalde "beloning-voor-bewezen-diensten"-baantje leidde, die Ruud Lubbers loopt momenteel weer met een glimmende neus [en wellicht als de natuur hem ter wille is ook een strak plassertje] rond.
De maar voortdurende deining rond de EU en de EUro leidt bij de nieuwsgaarders in Nederland steeds vaker tot de behoefte om retrospectief bezig te zijn. De Hoe is het allemaal begonnen aanpak. Uit dien hoofde wordt Lubbers [terecht of ten onrechte, dat laat ik graag aan u over ter beoordeling] vaak neergezet als de man achter het Verdrag van Maastricht.
Dat verdrag, zeg ik er voor de jeugdigen en onwetenden onder jullie maar even bij, was in wezen de baarmoeder, waarin de foetus EU kon volgroeien.
Anno 2011 zijn er steeds meer mensen vanuit diverse lagen van de bevolking in Europa, die van mening zijn, dat er uit die baarmoeder een monster is voortgekomen. Waaraan in de eerste levensjaren veel vreugde werd beleefd, die achteraf blijkt te zijn gebaseerd op de gefingeerde foto's en verhalen, die de "ouders" [waarbij Ruud Lubbers zich graag wil profileren als xe9xe9n van de spermadonors] de wereld in stuurden.
Lubbers is zich gewaar van de drastisch gewijzigde mening over de jonggeborene en onderkent, dat het risico groot is, dat hij zijn al bijna in gouden letters geschreven plekje in de Europese of misschien wel mondiale geschiedenisboeken zal gaan verliezen.
Dus wordt de oude rug nog een keer gerecht en het oude elan nog een keer gepoogd boven te halen. En, met de air van oude wijze man die het alleenrecht heeft te weten wat goed voor ons is, verkondigt Ruud zijn mening over de Europese crisis. De facto deed hij dat gisteren bij Nieuwsuur; een uitgelezen plek, omdat de aldaar te werk gestelde journalisten hardnekkig blijven volharden in het steeds weer niet de meest voor de hand liggende vragen stellen.
Laat staan in discussie gaan of tegenspreken [zoals heer Paxman van Newsnight wel doet.]
Zo kon Lubbers gisteren bij Nieuwsuur ongestoord zijn krakende grammofoonplaat afdraaien zonder door Joost Karhof ook maar een strobreed in de weg te worden gelegd.
U kunt "Ruud-on-the-roll" terugzien als u dat wilt, dus beperk ik me tot een samenvatting van zijn schlager. Lubbers wil:
- een alternatief stabiliteitspact met een hoofdrol voor de ECB. Discipline op begrotingen moet door de ECB worden afgedwongen

- de invoering van de zgn Eurobond, een obligatie op naam van de EU, sec uit te geven door de ECB.
- duidelijk benadrukken, dat meer Europa de enige oplossing is voor de huidige problemen;
- de houding van Nederland en Duitsland t.a.v het Noodfonds karakteriseren als onverstandig.

Lubbers, als oud-ondernemer die zelfs tijdens zijn politieke carriere dat ondernemerschap liet prevaleren boven het leider zijn van iedereen, maakt dus, als alle EU-mammoeten doen of bepleiten, ook al de vlucht naar voren.
Lubbers is als de sponsor, die bij het constateren, dat de bakken met geld die hij in een voetbalclup voor zware criminelen steekt hem slechts bakken met verloren geld en slechte reclame oplevert, gewoon door blijft gaan met het trekken van de beurs om er nog meer geld in te steken. De werknemers van het bedrijf, waar hij zijn sponsorgeld aan onttrekt, hebben dan wel al jaren geen cent extra gehad en velen van hen hebben zelfs hun baanzekerheid en daarmee hun inkomenszekerheid verloren, maar dat belet ondernemer Lubbers niet hardnekkig te blijven vasthouden aan zijn droom.

Wijsheid komt met de jaren is een bekend vaderlands gezegde. Maar we zouden allemaal beter moeten weten. Dementie komt met de jaren, Alzheimer komt met de jaren, hardhorendheid komt met de jaren, slechtziendheid komt met de jaren.
Ruud Lubbers heeft dat maar weer eens overduidelijk bewezen.

Zeg het met bloemen is in het digitale tijdperk veranderd in "zeg het met clips"
De bloemist wordt daarbij ingeruild voor YouTube, waar je ook prima kunt vinden waar je naar zoekt.
Terwijl het actuele nieuws vertelt van de beurskoersen, die eindelijk de vrije val lijken te hebben ingezet [veel valse lucht wordt afgestoten], en registreert hoe eerst alleen nog in Londen maar inmiddels ook in andere grote steden zoals Manchester en Liverpool de pleuris is uitgebroken, wil ik u graag aan de hand van 2 clipjes meenemen het recente verleden in. Over Engeland en de beurzen gaan we het ongetwijfeld nog wel hebben.

Clipje 1 laat zien hoe in Nederland door de thans grootste en aan de macht zijnde partij campagne werd gevoerd voor de Europese Grondwet. Kijk en huiver.

Clipje 2 [helaas in het Engels maar dat mag voor de goed opgeleide blogger van nu geen echt probleem zijn lijkt mij] is de weergave van een gesprek wat BBC Newsnight had met de voorzitter van de Europese Commissie over het toen nog maar net gevallen NEE en NON.
Ik adviseer jullie niet alleen goed te luisteren maar ook en vooral scherp te observeren wat de non-verbale feedback van Barroso is. En zie Newsnight's Jeremy Paxman aan het werk op een manier, waar het Nederlandse TV-journaille een puntje aan kan zuigen.